Het is een voorrecht om een opa en een oma te hebben,
misschien wel van ieder twee.
In mijn leven heb ik er geen gekend.
Hoewel ik een “oma” nooit zal vergeten.
Ze zat op de vrouwenvleugel in de gevangenis
waar ik werkte toen ik daar dominee was.

Om 8.00 uur was ze al aangekleed voor de kerkdienst,
maar om 10.00 uur mocht ze pas naar de kerkzaal.
Samen met de andere vrouwen op haar gang
liep de oude Surinaamse vrouw naar de centrale hal.

Ze had haar mooiste sarong aan en witte sokjes in haar zwarte lakschoenen.
Bij de ingang van de gymnastiekzaal, voor een uurtje kerkzaal,
verwelkomde ik mijn kerkgangers.

“Dag dominee!”.
Op mijn wang kreeg ik een hartelijke zoen toen ze de kerkzaal binnenkwam.
De andere vrouwen gaven me allemaal een hand.

Oma liep naar voren, stak drie kaarsjes aan en nam plaats op de eerste rij.
Ze legde haar stukgelezen Bijbel op schoot.
Naast haar nam een vrouw met een witte hoofddoek plaats:
Een moslimvrouw, die mij onlangs had gevraagd of ze in onze kerk mocht komen.

Nadat om 10.00 uur de deuren werden gesloten,
En één van de twee bewakers voor de deur mij een knik gaf
Zei ik: “Welkom in het huis van God.”, de dienst was begonnen.
“We zijn bij elkaar in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.”

Oma boog haar hoofd en legde haar gerimpelde handen op haar Bijbel.
Zo zat ze daar wekelijks, een trouwe gelovige Surinaamse vrouw

Eens had ze me verteld:
“Dominee, ’s avonds lig ik op mijn knieën voor mijn bed.
Ik bid driemaal per dag en ik huil veel.
God weet waarom.”
En op de stilte die volgde, vertelde ze over het ‘waarom’.
Haar dochter vroeg op haar sterfbed of zij voor haar drie kinderen wilde zor-gen.
Dat had ze beloofd en gedaan. Maar nu kan ze het niet meer
en ze weet niet wie nu voor hen zorgt.

Ze had een fout gemaakt, zo zei ze, een pakje met drugs onder haar kleren
naar Nederland gebracht om wat geld te verdienen voor haar drie kleinkinderen…
Dat had ze nooit moeten doen, maar ach…
Wat doet een mens in nood?

Op Schiphol aangekomen begon een drugshond te blaffen.
Daarna ging het allemaal heel snel.
Ze werd in de handboeien geslagen,
Alsof ze zou wegrennen…

Die zondag las ik uit het Evangelie in het Nederlands en Engels.
Een jong meisje dat ook iedere zondag naar de kerk kwam
Hielp me door de Spaanse versie te lezen.

Het was een bekend verhaal over de storm op het meer.
En over Jezus die aan boord van een bootje was gestapt.
Als de storm op het meer opsteekt en het bootje bijna ver¬gaat,
lijkt het alsof Hij ligt te slapen.

Echter… wanneer de bange leerlingen Hem roepen
blijkt hij plotseling klaarwakker.
“Ja”, zegt oma op de eerste rij: “Als je Hem roept komt Hij bij je!”

In de overdenking vertel ik dat Jezus ook aan boord
van ons levensbootje wil komen en meevaren.
Enkelen vrouwen knikten instemmend
‘wat mooi’ dacht ik zo’n bevestiging hier achter de gevangenismuren.

Na de overdenking zongen we een lied.
Met behulp van een gitaar klonk het:
“Go tell it on the mountains, over the hills and everywhere”.
Oma begon met het ritme te klappen en een aantal voegden zich bij haar.

We zongen drie coupletten en als slot nogmaals het eerste.
Enkele Afrikaanse vrouwen gingen gaan staan.
Vol over¬gave klapten en dansten ze. “Go tell it… that Jesus Christ is Lord”
“Ga en vertel het in de bergen, over de heuvels en overal,
Dat Jezus Christus Heer is”.

Na de dienst ging ik naast oma zitten.
Samen dronken we een kopje koffie.
“Voor de zomer ben ik weer thuis, dominee.”, zei ze.
En we praatten wat over haar hoopvolle perspectief.

Enkele dagen na de dienst,
toen ik voor haar deur stond om samen een gesprek te hebben
las ik een andere naam op de deur.

Oma was vervroegd vrijgelaten, want er waren cellen nodig.
“Ze heeft nog voor ons gebeden!”, zei een Pools meisje in de huiskamer.
Ze vertelde hoe oma alle vrouwen in de huiskamer bij elkaar had geroepen.

Oma had gezegd: “Ik zal jullie nooit vergeten, meisjes,
en God vergeet jullie ook niet, wat je ook hebt gedaan…
Ik zal met jullie bidden.”

“Daarna gaf oma ons allemaal de zegen en een zoen.”, zei het Poolse meisje.
Een oma op de vrouwenvleugel in Zwolle. Een vrouw om nooit te vergeten.
Misschien leeft ze nog in het land waar vroeger blanke zendelingen heengingen.

Zo leerde ik dat als jongetje op de ‘School met den Bijbel’,
En dat zendelingen mensen zijn
die veel van hun Zender hebben begrepen
en Zijn Boodschap over heel de wereld willen vertel¬len.

Net als oma..